کیف آرزوها

با کوله بار کیف هایش وارد دفتر می شود. از مرتضی حرف می زنم، پسر ۲۳ ساله ای از روستاهای ملایر که در ۹ سالگی بینایی اش را از دست داد ولی در روستا نماند تا معلولیت دنیایش را کوچک و محدود نکند. او حالا یکی از هزاران آدمی است که با امید فردای روشن، شب و روز را در تهران سپری می کند. قشنگ تر این است که داستان زندگی پر امیدش را از زبان خودش بخوانید.